نکته مشترک همه این هیت ترک ها اینه که همشون من رو عصبی می کنن. خوبه ها. آرومه. یه جا میرسه می بینم چند دقیقه از آهنگ گذشته من نشنیدم ش. آهنگ سوار گردنه منه دقیقن. سنگینه. قلبم تند میزنه. پام. این ترک ها رو هیچ وقت رد نمی کنم. نمی تونم یعنی. دست من نیست. تا جایی که دوباره ریتم ثابت میشه. موزیک قطع میشه.خودش میره ترک بعدی. منم انگار باری بوده که رو دوشم بوده، حالا برداشتن فشار رو. نفس م برمی گرده. واقعن. بعضی وقت ها ، وقتی ترکها کوتاهن. کل آلبوم میشه همین هیت ترکه. مثل این یکی.
No comments:
Post a Comment