"اضافی بودن" واقعی ترین حسی یه که خوب می فهممش. تو این خاک تو همه ی این دیالوگها.

.احساس مسمومیت می کنم. نمی دونم از امتحان آز میکروب فرداست یا همراهی احمقانه ی امروزم.

.باز چشم های پف کرده: چشم های..

.حقمونه!

?From this moment, how can it feel , this wrong

من اینجا توی این اتاق شیشه ای هیچ کاری ازم بر نمی یاد..توی این تاریکی تو این اتاق هر طرفی که می چرخی مثل اینه که یه نفر زل زده باشه تو چشمات و تو هیچ جوابی براش نداشته باشی

...

نگاهم رو از قاب شیشه ای پشت مونیتور برمی دارم. شافل رو آف می کنم. چشمم می افته به میز شیشه ای زیر دستم. دستم می ره تو موهام. سرم رو می گیرم بالا. من دارم با قاشقم با لایه خامه پف پفی روی فنجون بازی می کنم. سرم رو گرفتم بالا. آدمه دستش رو زده زیر چونه ش. نگاه ش خجالتی نیست دیگه. هزار سال وقت داره

.

...

هیچ کدوم از آدم هایی که من می شناسم "لیدی این رد" نمی خونه. من آدمای زیادی نمی شناسم. من برای حریم شخصی افراد احترام زیادی قائلم. من آدم خودخواهی ام. خیلی خودخواه. من آدم احمقی هستم.

همیشه دلم می خواست کسی برام ساز دهنی بزنه.

اما هیچ وقت نتونستم به کسی هدیه بدمش. بالاخره یه روز یه ساز دهنی خوب برای خودم می گیرم.

نمی دونم کدوم یکی از این سه تا کلمه انقدر عجیب بود که دو روز از لحظه ای که "آی هارت یو" رو از زبون آبجی کوچیکه شنیدم می گذره و من انگار صد ساله دارم فکر می کنم من اولین بار کی این رو شنیدم؟ چند سال پیش بود؟ چند سالم بود؟ اگه عجیب نیست پس چرا یادم نمی یاد؟!

واتز رانگ ویت می که نمی شه الان دستهام رو تو جیبهای خودم کنم یه چند ساعتی اوون بیرون راه برم؟ بعد خودم بر می گردم خونه.

از این روزها که هیچی باهام فیت نمیشه متنفرم. این وقتها که موزیکَ رو الکی می زنم ریپیت شه، پیمِ ساعت َم باید گم شه، بقیه چرت تر می گن و بیرون خونه نه پاییزه نه زمستون.

اینجور موقع ها که همش چرت می گی و هِرهِر می خندی، یکی باید بیاد چونه تو بگیره بالا، نگاه کنه تو چشمات، بگه باز چی شده؟بعد من قول می دم نزنم زیر گریه.

اینجا هیچ مخاطب خاصی نداره و دتز دِ وِی آی لایک ایت.

گذشته ای که توش هیچی نیست.

درا(و)نینگ این اِ توزند فیس.

آیم نات اِ گ*ی. آیم نات اِ هُ*ر.

من یک آدم کاملا مستقل ام. یک فرد مستقل بدون هرگونه وابستگی ای. لطفا باور کنید! اصلا این شال گردن و پسوردم.

6:20 صبح --- چهارزانو رو تخت ---- گرین اُورکت اُر اِ براون لِدر کت بد رنگ؟

4:29 صبح --- مچاله زیر پتو --- کلی مزخرف و یه "کلاً گود لاک"!

این صدای پر انرژی که تو می شناسی از اولین قطره بارون امشب تو گوش من می گه "اگه سه شنبه هم بارونی باشه چی؟". این تازه بهترین قسمتـِ شه.

دو روز دیگه. یه روز نسبتاً خوب. این دفعه هم تموم می شه. یعنی کمتر از چهل ساعت خوشی.

مثلا هر از چند گاهی باید آخر شب وقتی بر می گردی خونه یقه آخرین نفری رو که از کنارش رد می شی رو بگیری و یه "آی هیت بیینگ یو نوَ!" حسابی بهش بگی.

بعد یه لحظه کنارش مکث می کنی و بعد به بقیه راهت ادامه می دی. اینطوری.