.

( سبُک با ل ا ن ه؟ :

نشانه ها خوب ان. و لبخندی..

"

حتی اگر همه ی برگ ها را برقصاند باد

پاییز را نخواهد برد..
"

باید روزایی که آدم با یه وسواس بی منطق مرتب نگاه میندازه به عقب تا مطمئن شه جای پایی که گذاشته هست و چقدره فاصله ش از ردی که دفعه ی قبل گذاشته بگذره تا بین روزا وقتایی پیدا شه که خودش رو در حالی پیدا کنه که دنبال تجسم کردن این رد تو آینده ست و هی زمان بگذره و فاصله ی این روزا هرچی میگذره کمتر شه. اگه ما همه ی عمرمون رو داریم جای این حلقه ها راه میریم حسه من اینه که با زیاد شدن این خطها من یه جایی تو همین نزدیکی نمیدونم عقب تر یا چقدر جلوتر باید از نصفش رد شده باشم و این اصلن هیچ مفهوم نا امید کننده ای پشتش نیست. اتفاقن حس م اینه که یه چیزی مثل یه امید حتی هرچقدر واهی هست که من به خاطرش ازین خط رد شدم و حالا فقط وقتایی که خودم میخوام برمیگردم به پشت سرم و خیلی خوبه که میل هیجان انگیزی به جلوتر رفتن و جلوتر رو دیدن و تصور کردنش هرروز داره تو من بیشتر و قوی تر میشه که من حتی انقدر خودم رو شجاع ببینم که بعد این همه وقت دوباره فک کنم اگر همه ی دنیا بخواد روبروم وایسه من می تونم راهِ خودم رو برم.

دوم، قبل از تموم شدنه نود و يك

من نميتونم اونجا زندگي كنم؟ كي گفته؟ پس اگه اون شك داره كه تو همون نقطه ي پرت و دوره رو نقشه من مي تونم گوشه ي آروم و دور از ترافيك و بوق و كثيفي و اضطراب خودم رو تصور كنم يا نه پس همه ي اين مدت ما چه حرفهايي بهم زديم؟! و اگه اون حتي تو خسته ترين و بي هدف ترين فكرايي كه داره اينو جا داده پس چرا زمان انقدر كند ميگذره؟
.

he never says..

حرفهایی که توشوخی میزنیم سخت ترین حرفهاست و این روزا انقدر بعضی وقتها شوخیهامون تیز مسیری که تو کله مونه رو نشونه گرفتن که من شوکه میشم که حتی تو همین وضع ساده که شاید بالقوه باید بشه با یه خنده ی صدا دار و چار تا ادا اطفار جمع ش کرد واقعن باید چه جوابی بدیم؟ نکنه باید یهو اخمام بره تو هم نگاه جدی ای که به قضیه دارم رو خیلی روشن نشون بدم؟ یا شاید بهتره اینه که واسه حرفها عمقی قائل نباشیم و با یه کم مسخره بازی فراموشش کنیم؟ راه دیگه ای که وجود نداره. نشنیده گرفتن مثل همیشه احمقانه ترین واکنشه. بهرحال وقتی با یه مساله ی جدی شوخی می کنیم حداقل یه راهی واسه نشون دادن ضعفی که تو مواجهه با واقعیت ش داریم پیدا کردیم. به خط اول برمی گردیم. این روزا عجیب عجیب ن واسه من.

tnacuo y s y a s e h t u b

"..برای کسی که از آن جان به در می برد , از مجالی که باقی مانده حیرت می کنیم. دیگر نمی خواهیم آن را صرف کاری کنیم ، این مجال را." 

میرا..میرامِه..

... 

بعضی روزا فکر می کنم که این همون زمانیه که متوقف شده تا من کارای نیمه کاره ای که رها کردم و از همزمان پیش بردنشون عاجزم رو یکی یکی به اونجایی که باید برسونم، اما تو همینم کوتاهی می کنم.
هیچ توجیهی ندارم واسه ش.

 مثل بدترین خواب ها که هر چقدر سعی می کنی چیزی یادت نمیاد.. فقط خواب و بیدار بعدش.. با صدای نگرانی که میگه "بگو"..وقتی نه نای جواب دادن هست.. نه میشه بی جواب گذاشتش..
.
.
.
.

..embracing the universe.

همه چي رو جمع كرده جز يه نيم كره ي شيشه اي.. 

motto,

"
انکار وضع موجود
یا
به چالش برخاستن با آن
..
"

Have you ever been given the ocean?

میگه کادوت رو انتخاب کن! بوی اقیانوس گرفته بود همه ی دستم.

موهامون بلند شده بود. تو همین چند هفته.

my turn to go
?

دیگه می ترسم که همه ی عمرم رو همینجوری زندگی کنم. نه به عنوان یه آدمه هیفده هیجده ساله با کلی ادعا. به عنوان یه آدم بیست سی ساله که باید بالغ باشه و هیچ ادعایی نداره. یه آدم چل پنجاه ساله که به جای همه ی چیزایی که چل پنجاه ساله هایی که می شناسیم دارن کلی فکر داره و توهم و شاید یه حس نامفهومی که فقط وصله ش کرده.. کجا؟ مثه اینکه زیر پنجره ی آشپزخونه صدای خوردن یه ماشین به یه چیزی محکم تر از یه ماشین دیگه میاد.. مثه یه دیوار.

حال آقای سمت راستی که حال من حال ش رو خراب تر می کنه چی میگه الان؟ حال ِ من.. یادِ من...

.......

مثه ديدن يه قفسه ي كتاب قديمي.. دلم هُررري ريخت پايين.. موسيقي خوبه، تسكينه... اما غرق شدن تو اين قصه ها خود فراموشيه...