تموم شدن شارژ این لعنتی برام شده مثل مریضی. مثل این تناوب های همیشگی م همش می ترسم ازینکه وقتش شه. وقتی هم که وقت ش می رسه اول یه کم به این در اوون در می زنم بعد کلافه تر همه کارهام رو تعطیل می کنم مچاله می شم زیر پتو. انقد اون زیر می مونم تا خودت باز بیای سراغم.
یادت که نمی ره هیچ وقت؟
این دفعه شاید ازت پرسیدم.
الان همه چییزم اُ کِی یه. اما معمولی نیست. نه یه غیر معمولیه خوب و حسابی.
فقط تو هستی.
همین قدر گیج ام. فرصت فکر کردن نده بهم. من خرابش می کنم.
It’s good, so good, Feel the starving light on ur face, can’t you? We know it’s good.. we know it’s good. we know it’s good.
الان که خوبم باید اینا رو اینجا بگم. الان وقتشه خب.
الان یکی بیاد مثل آقای م. صندلی ش رو بکشه جلو بپرسه. از همه چی بپرسه. بپرسه چند ساله با ما همکاری کردی؟ چی جوری وارد شدی؟ راضی هستی از اوضاع؟ بگه متاسفانه این گزارش رسیده اینجا. یکی بیاد یه برگه سفید بذاره جلوم بگه بنویس همه چی رو...
یکی مثل آقای م. که تو لحظه های انقدر تلخ بی دلیل نگرانته و با خودکارش بازی بازی می کنه تا یه چیزی پیدا کنه که یه کم آروومت کنه.
می دونم توی این چند ساعت نه تو نه حسی که مثلا داری هیچ تغییری نمی کنه. اما من تو یه لحظه زیر و رو می شم. اون لحظه که دارم می میرم برات واقعیه. وقتی داغ می کنم جوش می یارم مطمئنم که خودم ام. اما الانم که یه دفعه سرد می شم بهت خیلی واقعیه برام. من درک ت می کنم. توقعی هم ازت ندارم. تا اینجاش دست منه. اما اینکه آدم عوضی و مودی ای هستم دست خودم نیست. من که بهت گفتم من آدمه رابطه نیستم. من آدمه دوست داشتن نیستم خب. خسته ات می کنم.
یه وقتهایی تو زندگی هست که جدا از حس متفاوتی که بهت می دن وقتی خوب مَز-مزَ-ش می کنی دوست داری مثلن با شعورِ چند سال قبلت ببینیش. می خوای ببینی اون موقع ت چه طوری باهاش کنار می اوومد. این روزای من پُره از چیزایی که هیچ کدوم ازین سه تا بی شعوری که منم هیچ نظری راجع بهشون نداره.
یعنی یه موقعیت استثنایی که همه چیز رو به راهه!
من آدمه سخت باوریم.. تو خوش ترین لحظه ها آدمه که می افته جلو پام بال بال می زنه بهش لبخند می زنم. دستش رو می گیرم و شاید بلندش نکنم ولی یه لگد محکم می زنم بهش که یعنی آره! ولی همین جاست. ته تهش ازش ممنونم واسه بازی خوبش. اما تلخی ها از یه جنس دیگه ن..بغض و اشک و این لحظه ها به هیچی شون نسیت که من باور کنم یا نه. وقتی میان همه چی رو می برن با خودشون.
بعضی آدمها ریتم های کندتری دارن. هزار سال طول می کشه تا ببینن. باور کنن و لذت ببرن. من اما شاید هیچ وقت باور نکنم اما به فاصله ی یه شب می تونم عاشق ش بشم. خریت کنم و دلزده شم. من همین قدر راحت بازی می کنم و متنفر می شم بعدش حالا دیگه هر چی برم جلو می دونم تاریخ انقضای اینم گذشته.
من هرچی هم واسه یکی دیگه بازی کنم اما نیاز دارم دیده شم. به هر دلیلی..به هر دلیلی وقتی حواست بهم نیست سخته برام. حتی اگه خودم خواسته باشم ازت. منو باور نکن. چیزی که می گم و باور نکن وقتی می بینی انقدر خسته ام. وقتی انقدر زده به سرم نباید..
من نباید عوضی گرفته شم.عوضی بازی نمی کنم باهات که بتونم تحمل کنم این وضع رو..
پنج روز از گم شدن این پروانه ی کوچیک آویزون از دست بندم می گذره. دیشب آخر شب که داشتم برمی گشتم خونه نمی دونم این عطره از کجا پیداش شد که یه دفعه سر خورد افتاد وسط آسفالت خیابون. بوی عطری که ریخته تو کیف اتاق رو برداشته. مجبورم تو هوای آلوده این اتاق نفس بکشم و با هر نفس هی یادم بیاد که زندگی آدم گاهی وقتا جلو چشمش سر می خوره می افته کف زمین و هزار تیکه می شه. هیچ کاری ام از دستش بر نمی یاد.
این هفته کلا روزای گم کردن بود واسم. روزای از دست دادن.
بعضی آدم ها رو دیدی مثلا وقتی ازشون ساعت می پرسی یه جوری جوابت رو می دن که انگار دارن می گن "متاسفم ولی یکی منتظرمه" بعد هرچی که مطمئن باشی طرف کل روز رو بدون اینکه عجله ای داشته باشه تو زاویه دیدت بوده اما باور می کنی حرفش رو. اینها آدم های مزخرفی هستن. آدمهای عوضی ای که تا لحظه انفجارشون تظاهر می کنن یکی دیگه ان یه جور دیگه ان و همیشه باعث می شن فکر کنی مزاحمی. بعد حادثه اتفاق می افته. صدای بوق یه راننده آشغال، موندن یه انگشت لای در، یه حرف بی موقع، یکی دو تا موضوع بی اهمیت که یه دفعه باهم همزمان میشه و همه چی گره می خوره تو هم و دیگه نمی شه تظاهر کرد. خسته ای و دیگه نمی خوای تظاهر کنی که هیچی نیست همه چی خوبه. دیگه اوون آدمه نیستی که بتونه اینجوری ادامه بده.
......
من اوون آدم عوضیه ام که از بالا به خودش نگاه می کنه و همه چی رو عادی می بینه. یه پراسس ساده تعریف کرده واسه خودش و هر از چندگاهی هر وقت اوضاع حسابی بهم ریخته س و می دونه کار دیگه ای از دستش برنمیاد ازش استفاده می کنه. واسه همین هیچ وقت طبیعی نیست. چون از ترس اینکه کنترلش کلن از دستش خارج شه تصمیم می گیره یه کم خریت کنه. یه کم زمان بده.
خسته از ساعتای کار متوالی و بی فایده پشت پی سی تا جایی که می تونم به پشت صندلی فشار می دم و با دستای باز خودم رو ول می کنم روش. انقباض و کشیدگی دردناک ماهیچه های گردن و کتف تا چند دقیقه باهامه. برایت.نس رو تا جایی که رو نوشته های اسکرین متمرکز می شم کم می کنم. برای آخرین بار یکی دیگه ازین مسکنها باز می کنم...
..
من برای این چند دقیقه است که زنده ام. واسه این لحظه های بی فکرم و مسکن واسه این دردا که تنها قسمت واقعی یه این زندگی لعنتی یه.که اگه این چند دقیقه نبود چی جوری می شد این سردردها و بی خوابی های هر روز رو تحمل کرد؟
