"دوست دارم با همه راجع به تو حرف بزنم. نه واسه اینکه بخش مهمی از زندگی م باشی یا بودی. واسه اینکه داشتم هرکاری می کردم تا بزرگ ترین قسمت زندگی م باشی. می خواستم حس کنی ش.
دست من نیست حس می کنم من باختم. چی جوری بقیه هر روز محکم تر می شن؟ یعنی من گند زدم باز؟ یعنی تو هیچی ت نشده بود؟ باید حرف بزنیم.."
[]تاریخ این نت و پست همخونی نداره.
باید حرف می زدیم.
دو هفته س پی پی سی م خراب شده سیم رو انداختم تو این گوشیه*. کانتکتا رو نمی دونم با چه هدفی با اوت لوک سینک کردم ولی جواب اس ام اس و کال به کل نمی دم*. به بی تو گذروندنم که دارم عادت می کنم*. اما باز مثه احمقا هی این کد 12 رقمی رو تایپ می کنم. هر دفعه هم که می گه آن-ساگسس-فول عذا می گیرم!
این اسطوره ی حماقت منم!
*به خاطره تو بود فکر کنم.
ممممم... من می خواستم بهت بگم من نمی تونم پارت تایم باشم.. نصفه نیمه بودن از من بر نمی آید. واسه همین اومدم. که ببینی هیچی نیستم. عالی بود چون اگه خودم ام شکی داشتم مطمئنم کردی.
ولی چرا یه جوری رفتار می کنی انگار هیچی نیست؟ من نمی فهمم چرا باید بعد اینکه من 2 ساعت راه می رم و کتاب می خرم و آب می خورم تا بتونم بیام بهت بگم ببخشید بگی "می تو"! ببخشید من یعنی از اولش گه خوردم شروع کردم. ببخشید تو یعنی چی که انقدر منو بلاتکلیف تر می کنه؟!
این خیلی بده که من با توام نمی تونم حرف بزنم.اما اینجا خوبه فعلا برام.آره من تمام طول پرواز رو به تو فکر می کردم.دوست داشتم به تو فکر کنم تا خوابم ببره.خوابم نبرد.من همه ی مدت خواب تو رو می دیدم ولی.قیافه ت رو نمی شناسم.نه اینکه صورتت غریبه باشه برام.آروینی که من پر می شم ازش این آدمه نیست.دستشم نیست.این هوایی که نفس می کشم توایی.من تو رو نفس می کشم تا غرق می شم توت.واسه همین با هر تکون کوچیکی که تو می خوری بدون اینکه بفهمی تعادل م رو بهم می ریزی.خفه م می کنی.می دونم این اون چیزی که تو ازم خواستی نیست.واسه همین نمی تونستم قبول کنم.حالا چی؟شب هایی هم بود که خوابیدم.اما نه وقتی به تو فکر می کردم.من بیمارم.من تو دستای مردی که صندلی ش رو رو به روم فیت می کنه هم همنقدر گم می شم.ولی باید بتونم آخرش وسایلم رو جمع کنم بدون خدافظی برم.من خوشم می یاد همه اونایی که می خوام رو استند بای نگه دارم.باید قدرتش رو داشته باشم.اینجوری کلافه می شم ازت.یه کاری نکن فک کنم نمی تونم.مستاصل می شم.
...
قضیه نوشتن راجع به مرگ یه نویسنده نیست. قضیه اینه من می خواستم داستان خونده نشده ای بنویسه که من ترجمه ش کنم. قضیه اینه که نباید به این زودی می مرد. باید اتفاق می افتاد. باید فرزان این کتابش رو چاپ می کرد بعد ما کتاب رو تقدیم می کردیم بهش و می رفتیم هی تو بازارچه کتاب، کتاب رو از قفسه ها بر می داشتیم وای میستادیم می خوندیمش و بلند بلند می خندیدیم.