یه وقتایی یه بلاگ که تا حالا ندیدم.. با احتیاط یکی از نوشته هاش رو شر می کنم. دومیش رو. سومیش رو.

بعد یکی یکی پست هاش رو می خونم فقط لایک می زنم. بعد می بینم آ این چه منه! بعد می خوام بپرم بغله آدمه. بعد با نوشته هاش می خندم. بغض می کنم. لایک می زنم فقط. بعد حس می کنم باید پاشم برم هر چی از صبح خوردم رو بالا بیارم. بعد باز درست می بینم. نشستیم تو ماشین، بهم ریخته، دستم رو که می گیره می خوام داد بزنم، گریه م می گیره.. دستشه، چیزی نیست، می دونم، من بهم ریخته م..باز، بی دلیل..

می بینم من خوب نیستم و این هم ربطی به هیچ کس نداره.

[]

همه ی برگشتن های من یعنی من تند رفتم باز.قبول.یک جای کار.یک جای واقعیه کار می لنگه اما. وگرنه چرا تو وقتی اینجوری می باره یاد من نمی افتی؟

با بعضی آدم ها فقط یک روز.. همون یک روز. تا وقتی که دوباره یک شب وقتی که انقدر خسته ای و داغون. پیداشون میشه و فکر می کنی که شاید شونه ش..

.

برای م.ص.ت که هیچ وقت نتونستم دوستش داشته باشم..فقط دیشب.

من هیچ وقت نتونستم راحت چیزی رو تعریف کنم. می دونم هیچ وقت اون چیزی که لازم بوده رو نگفتم. اما الان وضعیت خیلی بهم ریخته ست. یه جور بهم ریخته ی واقعی که شاید ظاهرا من رو شاکی کنه که چرا هیچی عوض نمیشه ولی واقعن داره عوض میشه.

[]

Cos i need her :)

would ya mind if i love u?

یکم ته شیشه مونده. دیگه نمی ریزم تو لیوان. بطری رو که میارم پایین چشمم می افته به لیبلش. درست 6 ساعته که من دارم طعم لیموی اینو به جای گلابی مز مزه می کنم.

چرا از طعم لیموش بدم نیومده ش؟ چرا اسم فیلمو اشتباه گفتم؟ چرا این جوری شده همه چی؟

وقتی نیست فکر می کنم این نوبتی کردنه از اولش هم مسخره بود. بعد هی متاسف میشم. از کارای خودم. ازینکه شاید واقعن دارم اذیت ش می کنم. ولی واقعن تاسف نیست. دلسوزی نیست. تلافی نیست حتی. هیچی نیست. فقط همه ش اصرارای بی دلیله منه.

که کاش می تونستم تموم ش کنم

اگه فقط یه بار، یه لحظه، واقعا برای بودنش تلاش کرده باشی. برای نگه داشتن ش.