جای خالی ِ آدم ها قاب نیست که یکی دو روز از رو دیوار برشون داری یه جوری به نظر برسه که انگار هیچ وقت چیزی نبوده. قاب م اگه بزنی به دیوار، اگه حتی تکیه بدی به دیوار، زمان که بگذره از خودش رد میذاره. هوا خفه میشه تو اون فاصله ی چند سانتی بین ش با دیوار، جریان نداره، کدر میشه، جاش میمونه. آدم های واقعی هم هوا رو بین خودشون با دیوارا حبس می کنن.. خفه میشه آدم تو فاصله ی چند سانتی خاطره هاشون.. واسه همین راهی نمیمونه جز صبر.. به نظر من صبری که بعد یه آدم می کنیم به اندازه ی واقعی بودنشه .. به اعتبار آدم هاست..