من آدمه سخت باوریم.. تو خوش ترین لحظه ها آدمه که می افته جلو پام بال بال می زنه بهش لبخند می زنم. دستش رو می گیرم و شاید بلندش نکنم ولی یه لگد محکم می زنم بهش که یعنی آره! ولی همین جاست. ته تهش ازش ممنونم واسه بازی خوبش. اما تلخی ها از یه جنس دیگه ن..بغض و اشک و این لحظه ها به هیچی شون نسیت که من باور کنم یا نه. وقتی میان همه چی رو می برن با خودشون.