اینکه من شبها نخوابم خیلی عادیه. اینکه یه دفعه یه روز که همه اون بیرون دارن زندگی می کنن من اینجا همه روز رو بخوابم هم معمولیه. معمولیه خودم رو بزنم بخواب. معمولیه الکی هی هر برنامه ای می شه بهونه بیارم. معمولیه مثلا دلم بخواد با یکی حرف بزنم اما تا طرف شروع می کنه به حرف فریز شم یه عذرخواهی خیلی فرمال بکنم بزنم به چاک. معمولیه قرار باشه تا 30 مین دیگه برسم کلاس 300 دفعه هر مسیری که پیش اوومد رو برم.

الان همه چییزم اُ کِی یه. اما معمولی نیست. نه یه غیر معمولیه خوب و حسابی.

فقط تو هستی.

همین قدر گیج ام. فرصت فکر کردن نده بهم. من خرابش می کنم.

It’s good, so good, Feel the starving light on ur face, can’t you? We know it’s good.. we know it’s good. we know it’s good.