خسته از ساعتای کار متوالی و بی فایده پشت پی سی تا جایی که می تونم به پشت صندلی فشار می دم و با دستای باز خودم رو ول می کنم روش. انقباض و کشیدگی دردناک ماهیچه های گردن و کتف تا چند دقیقه باهامه. برایت.نس رو تا جایی که رو نوشته های اسکرین متمرکز می شم کم می کنم. برای آخرین بار یکی دیگه ازین مسکنها باز می کنم...

..

من برای این چند دقیقه است که زنده ام. واسه این لحظه های بی فکرم و مسکن واسه این دردا که تنها قسمت واقعی یه این زندگی لعنتی یه.که اگه این چند دقیقه نبود چی جوری می شد این سردردها و بی خوابی های هر روز رو تحمل کرد؟