وقتی نیست فکر می کنم این نوبتی کردنه از اولش هم مسخره بود. بعد هی متاسف میشم. از کارای خودم. ازینکه شاید واقعن دارم اذیت ش می کنم. ولی واقعن تاسف نیست. دلسوزی نیست. تلافی نیست حتی. هیچی نیست. فقط همه ش اصرارای بی دلیله منه.

که کاش می تونستم تموم ش کنم